දුර බස් වල යනවා නම්

මට මතක විදිහට බස් වල යන්න පටන් ගත්ත දවස් වල, මං වැඩි පුරම ගිය දුර වෙන්ට ඇත්තේ හෝලට් හතරක් හෝ පහක් භගේ ටිකට් එක ශත 50 ට, ඊට පස්සේ ඉස්කෝලේ යන කාලේ කිලෝ මීටර් 10 ක් විතර වගේ තමයි වැඩි පුරම යැවුනේ. හැබැයි උසස් අධ්‍යපණය ලබනකොට නම් කිලෝ මිටර් 100 විතර දුරක් යන්න උනා අවුරුදු පහක් විතර හැම සතියකම. ඊටත් පස්සේ වැඩිම දුරක් යන්න ඇත්තේ ඉඳලා හිටලා නුවරඑළී බදුල්ල වගේ පැතිවල. ඉතින් මේ දුර ගමන් යනකොට අපි ගොඩක් වෙලාවට යොදාගන්නේ මගී ප්‍රවාහන බස්  රථ. මේ ලඟදි දවසක මට නුවරඑළී යන්න උනා. ගියේ නම් කෝචිචියේ නැරබුන් මැදිරියක. අවේ බස් එකේ. අනේ එනකොට නම් එපා උනා. නුවරඑළී ඉඳන් බස් එකේ එන්න ගියාම පැය 5 ක් එපා වෙනවා. මේ එන අතරතුර කල්පනාවට අවා අපි දුර ගමන් බස් රථයකට මුලිනම් නගිනකොට සැලකිය යුතු කරුණු කිහිපයක්. ඔන් ඒ ටික මේ විදිහට ලැයිස්තු ගත කරනවා

1. බස් එකේ රැක් එකක් තියනවද?
2. සීට් අතර පරතරය කොහොමද?
3. අර නවන සීටි හෙවත් ජම්පින් සීට් වල අසුන්ගෙන සෑහෙන දුරක් යන්න පුලුවන්ද?
4. රියැදුරු ලඟ තියන ඇන්ද නැවිය  හැකි අසුනේ යන්න පුලුවන්ද?
5. අන්තිම ‍අසුන් පේලිය හෙවත් පෙම්මුල්ල ගැලපෙනවද?
6. අව්ව කොයි පැත්තේද?
7. වායුසමනය කරන ලද එකක් නම් අසුන අසල එවා නියමිත පරිදි ක්‍රීයා කරනවාද
8. තමා වාඩි වන අසුන ලඟ වීදුර ජනේල විවෘත කල හැකිද?
9. තමා වාඩි ගන්නා අසුන යට ටයර් එක හෝ ශබ්ද විකාශණ හෝ වෙනත් කුමක් හෝ තිබේද?
10. වාඩි ගන්නා ආසනය වෙන් කරන ලද්දක්ද? උදා - පූජ්‍ය,ආබාධිත හෝ ගැබිණී
11. ඉදිරි අසුනේ කවුරුන් හෝ වාඩි වූ විට එහි ඇන්ද පසුපසට විත් තමාගේ කකුලේ වදින්නේද?
12.  අසුනේ ඉඳ ගත් විට, කොන්දේ යම් යම් යකඩ කූරු ඇනේද නැද්ද?

ඉතින් ඔය ඉහත තියෙන්නේ මට දැනිච්ච කරුණු කිහිපයක්, තව ඕන තරම්  තියෙන්න පුලුවන්. දුර ගමනක් යනකොට අපි සුව පහසුව යන්න ඔනේ. නැතනම් ගමන අවසානය අපිට මහත් වදයක් වෙනවා. අන්තිමට ගමන් මහන්සිය කියන එක දෙගුණ තෙගුණ වෙලා යනවා. 

තව වැදගත් දෙයක් තමයි,මං දැකලා තියනවා කුලියාපිටිය කතරගම / මීගමුව කතරගම/ තංගල්ල යාපනය මගී ප්‍රවාහන බස්රථ. මේවෑ යන විට නම් අසුන් හොඳටම තියෙන්න ඔනේ. නැත්නම් ඉතින් වෙද ගෙදර තමයි නවතින්න වෙන්නේ.

වැප්